Həyat bəzən elə yazır ki, sən heç gözləmədiyin anda, heç gözləmədiyin şey baş verir. Üç ay idi ki, anamı ziyarət etməmişdim. İşim çox idi, hava da pis idi, bəhanələr bitmirdi. Amma bir həftə əvvəl anam zəng elədi, səsi lap yorğun gəldi, dedi “oğul, gəlsən yaxşı olar”. Mən də nəfəsimi yığıb dedim ki, gəlirəm. O axşam işi qurtarıb, bir az da yolda düşünərək Sumqayıta tərəf yola düşdüm. Yolboyu beynimdən min fikir keçdi: anamın tənhaylığı, işimin gərginliyi, ayın sonu kirayə haqqı, avtomobilin təkərlərinin səsi. Həyat elə bir döngəyə girmişdi ki, nə pul qalırdı kənara, nə də vaxt. Sumqayıtda anamın evi kiçik, köhnə bir binadadır, həyətində bir alma ağacı var, o da artıq quruyub. Anam qapını açanda gördüm ki, gözləri parıldayır, amma bir o qədər də arıqlayıb. Ürəyim buruldu.
İlk gecə yata bilmədim. Qonaq otağında, köhnə divanda uzanıb düşünürdüm: nə edim, necə edim, haradan pul tapım? Anamın təqaüdü əlli manatdır, dərmanları bahadır, elektrik enerjisi, qaz. Mən Bakıda kirayədə yaşayıram, maaşım da ancaq çatır. Dostların çoxu çətindir, borc istəməyə ürəyim yoxdur. Gecə saat ikiyə yaxın, artıq yorulmuşdum, yatmaq üçün gözlərimi yumdum, amma yuxu gəlmirdi. Birdən telefonuma bir bildiriş gəldi. Baxdım, bir oyun saytından idi, mən bir vaxtlar qeydiyyatdan keçmişdim, amma heç oynamamışdım. Yadıma düşdü ki, bir dəfə girmişdim, amma sonra çıxmışdım. Düşündüm, bəlkə də indi vaxtıdır? Axı itirəcək bir şey yoxdur, olsa da, yatmışam. O saytda mən mostbet əlaqə yazıb dəstək xidmətinə yazmışdım, çünki hələ qaydaları başa düşmürdüm. Onlar tez cavab vermişdilər, hər şeyi aydın izah etmişdilər. Bu mənə ruh yüksəkliyi verdi.
Həmin gecə 20 manat depozit qoydum. Fikirləşdim, baxım nə olur. İlk oyunu seçdim, bir az oynadım, uduzdum. Ürəyim bir az sıxıldı, amma dayandım. İkinci oyuna keçdim. Bu dəfə daha ehtiyatlı idim, mərcləri kiçik qoyurdum. Birdən ekranda bir şey parladı. Bonus. Mən əvvəllər bonusun nə olduğunu bilmirdim, amma bu gecə öyrəndim. Fırlanmalar başladı, hər dəfə balans böyüyürdü, 20, 40, 70, 120. Əllərim titrəyirdi, telefonu saxlaya bilmirdim. Son fırlanmada balans 220 manata çatdı. Mən otaqda sıçrayıb sevinə bilməzdim, çünki anam yuxudaydı. Sadəcə oturmuşdum, nəfəs ala bilmirdim. 220 manat! Mənim üçün bu, böyük bir məbləğ idi, anamın dörd aylıq təqaüdü demək idi.
Oynamağı dərhal dayandırdım. Pulun 200 manatını çıxartmaq üçün sifariş verdim. Proses sadə idi, bir neçə klik. Ertəsi gün anam oyananda mən artıq şəhərə getmişdim, dərmanlarını almışdım, bir dəstə ərzaq, həmçinin ona isti yorğan. Evə qayıdanda bunları masanın üstünə qoydum. Anam baxdı, gözləri doldu. Dedi “oğul, haradan tapdın?” Mən dedim “işdə mükafat verdilər”. Yalan idi, amma xeyirli yalan idi. Həmin gün onun gözündəki o işığı görmək üçün min dəfə oynamağa dəyərdi. Anam o yorğanı o qədər sevdi ki, həmin gün bütün qonşulara zəng vurub dedi “oğlum mənə yorğan alıb”. Qonşular təbrik edirdilər. Mən isə oturub dinləyirdim, içimdə bir az utanma, bir az sevinc, bir az da şükür.
O gündən sonra bir dəfə o sayta dəstək yazmalı oldum, çünki çıxartmada gecikmə olmuşdu. Yazdım mostbet əlaqə, tez cavab verdilər, problemi həll etdilər. Mənə yaxşı təsir bağışladı ki, həqiqətən də peşəkarlar işləyir. Bu mənim inamımı artırdı. Amma ən vacibi, mən həmin gün başa düşdüm ki, oynamağın da bir üsulu var, ağıllı oynasan, həm əylənirsən, həm də qazana bilərsən. Əlbəttə, uduzduğum günlər də oldu, amma heç vaxt böyük məbləğ itirmədim. Çünki öz qaydalarımı qoydum: oynamaq üçün ayırdığım pul ayrıca hesabdadır, toxunulmazdır. Qazandığım zaman da yarısını kənara qoyuram, yarısı ilə oynayıram ya da xərcləyirəm.
İndi həmin hadisədən iki ay keçir. Anam sağ olsun, sağlamlığı bir qədər yaxşılaşıb, dərmanlarını mütəmadi alır. Mən də Bakıya qayıtmışam, işim davam edir. Hərdən axşamlar, işdən sonra yorulanda, 10-15 manat qoyub oynayıram. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma heç vaxt həmin gecəki hissi unutmamışam. O hiss ki, qaranlıq otaqda, anam yuxuda, mən telefonun işığında uduşumu görəndə donub qalmışdım. Sanki taleyin özü mənə bir fürsət vermişdi. Və mən o fürsətdən yaxşı istifadə etdim. Yox, avtomobil almadım, ev almadım. Amma anama bir aylıq rahatlıq verdim. Bu, mənim üçün ən böyük qazancdır.
Bəzən düşünürəm, əgər o gecə o bildirişə baxmasaydım, əgər oynamağa cəsarət etməsəydim, anamın dərmanlarını ala bilməzdim. Həyat nə qədər qəribədir: bir təsadüf, bir klik, bir şans – və hər şey dəyişir. Mən bu gün də o saytı açanda həmin yorğanı xatırlayıram, anamın zəngini xatırlayıram, qonşuların təbriklərini xatırlayıram. O anlar mənim üçün 220 manatdan qat-qat dəyərlidir.
İndi mən çox şeyi başqa cür görürəm. Pul yalnız bir vasitədir. Əsas olan onu harada, necə və kimin üçün xərcləməkdir. Mən onu anam üçün xərclədim. Və buna görə heç vaxt peşman olmayacağam. O gecəki həyəcan, o titrək əllər, o susqun sevinc – hamısı hələ də yadımdadır. Bilirəm, bir çox insan qumar oyunlarına pis baxır. Amma mənim təcrübəm fərqlidir. Mənə yaxşı gəldi. Çünki mən öz həddimi bildim, açgözlülük etmədim, uduşumu ailəm üçün xərclədim. Buna görə də ürəyim rahatdır. Həyat davam edir, işlər davam edir, hələ çox işim var. Amma bir şeyi dəqiq bilirəm: əgər bir gün yenə şans mənə gülümsəsə, mən hazır olacağam. Və o şansı yenə yaxşılığa çevirəcəyəm. Anamın duası mənimlədir, o da yetər. Qalanı təfərrüatdı.